Poczucie rytmu naszej duszy początkowo nie współgra z poczuciem rytmu świata. W tymże kanonie gubimy się, ponieważ pogłos potrafi wywieźć nas w pole. Zalecane jest delektowanie się dźwiękami, aby bardziej świadomie doświadczać ich w ziemskiej polifonii. Niezaprzeczalną wartością jest zauważenie, że powtarzalność nie jest znudzeniem, a zasłyszane nuty z opóźnieniem, pozwalają nam mieć ciągle nadzieję. Pogodzenie ufności, która jest niewidzialna z pogłosem, w rytm którego wszyscy podążają, wymaga doświadczania. Wytrwałość doprowadzi nas do źródła, a ciekawość zauważy, że zapis dźwięku jest na jednej, tej samej pięciolinii. Nuty pomimo, iż niejednokrotnie są wywrócone do góry laseczkami, dają dalej tożsamy dźwięk. Zatem zamknijmy oczy, z wiarą poczujmy ową synchroniczność, minimalizując skupienie na niełatwym jej zapisie.